Wat een generator met je gedichten kan doen … (via @zbdigitaal)

Kar na val

Krakende raderen langs vermolmde hekken,
een wagen vol dwazen, een schuit vol gekken,
glijdt over de weg langs de starende man,
die lijkt te zeggen: hier weet ik meer van.

Ze hebben hem nauwelijks in de gaten,
doordat de spiegels waar ze mee praten
blinken in de zon die er in schijnt
te schitteren, maar toch weer verdwijnt.

De man heft zijn vinger, waarschuwend
voor het gevaar dat hij weet, gruwend
en wetend dat hij niets vermag
doordat de zon erin schijnt met een lach.

De kuil breekt het glas. Door de lege lijst
merken ze hem, en zien dat hij wijst
naar het stralende licht in de lucht
dat verdwijnt achter een wolk met een zucht.

De eerste spiegelende druppels vallen al,
er is geen beschutting, ze zijn overal.